"Αγάπησα τον Ηρακλείτο πολλές ζωές πριν. Στην πραγματικότητα είναι ο μόνος Έλληνας που αγάπησα ποτέ μου, εκτός από τη Μούκτα, τη Σήμα και τη Νήτα!

Ο Ηράκλειτος είναι πραγματικά υπέροχος. Αν είχε γεννηθεί στην Ινδία, στην Ανατολή, θα είχε γίνει γνωστός ως Βούδας. Αλλά στην ελληνική ιστορία, στην ελληνική φιλοσοφία ήταν ξένος, πα­ρείσακτος. Στην Ελλάδα δεν είναι γνωστός ως φωτισμένος άν­θρωπος, αλλά ως Ηράκλειτος ο Σκοτεινός, Ηράκλειτος ο Αινιγ­ματικός. Ο θεμελιωτής της ελληνικής φιλοσοφίας και της δυτικής σκέψης, ο Αριστοτέλης, δεν θεωρούσε τον Ηράκλειτο φιλόσοφο κι έλεγε γι' αυτόν, 'το πολύ-πολύ να είναι ποιητής.' Αλλά κι αυ­τό ακόμα δύσκολα του το αναγνώριζε. Αργότερα, σε άλλα έργα του, λέει, 'Κάποιο κουσούρι πρέπει να έχει ο Ηράκλειτος από γεν­νησημιού του, γι' αυτό μιλά τόσο δυσνόητα και αντιφατικά.' Ο Αριστοτέλης τον θεωρούσε λίγο εκκεντρικό, λίγο τρελό. Κι ο Α­ριστοτέλης δεσπόζει στη Δύση. Αν ο Ηράκλειτος είχε γίνει αποδε­κτός, τότε ολόκληρη η ιστορία της Δύσης θα ήταν ριζικά διαφο­ρετική. Αλλά δεν κατανοήθηκε καθόλου. Όλο και περισσότερο αποχωρίστηκε από το κύριο ρεύμα της δυτικής σκέψης, του δυτι­κού πνεύματος.

Ο Ηράκλειτος ήταν σαν τον Γκωτάμα Βούδα, τον Λάο Τσε, τον Μπασό. Το έδαφος της Ελλάδας ήταν τελείως ακατάλληλο γι' αυ­τόν. Στην Ανατολή θα ήταν ένα μεγάλο δέντρο. Εκατομμύρια άν­θρωποι θα ωφελούνταν, εκατομμύρια θα έβρισκαν το δρόμο τους μέσα απ' αυτόν. Για τους Έλληνες όμως ήταν παράξενος, εκκεντρικός, ξένος, αλλόκοτος. Δεν ανήκε σ' αυτούς. Γι' αυτό και το όνομά του έμεινε στο σκοτάδι και σιγά-σιγά ξεχάστηκε." Osho