O Όσσο αναφέρεται εδώ, μεταξύ των άλλων, στις πράξεις της συμπόνιας. Πολλές από αυτές, λέει, τις χρωματίζει μια αίσθηση ανωτερότητας εκ μέρους αυτού που τις κάνει καθώς και μια επιθυμία για αναγνώριση. Άλλες πράξεις συμπόνιας έχουν ως βάση τους την επιθυμία όχι να βοηθήσουμε πραγματικά τον άλλον, αλλά να τον αναγκάσουμε να αλλάξει. Χρησιμοποιώντας ιστορίες από τη ζωή του Ιησού, του Βούδα και από τον κόσμο του Ζεν, ο Όσσο δείχνει πώς ξεκινά από τον εσωτερικό μας κόσμο ο δρόμος προς την αυθεντική συμπόνια, με πρώτη του αρχή τη βαθιά αποδοχή και την αγάπη για τον εαυτό μας.